Mijn naam is Jeanette, maar dat wisten jullie vast nog wel. Op 25 september 1975 trouwde ik met Ger en uiteraard werd het feest gevierd in Het Internaat. Inmiddels zijn wij 55 en 57 jaar en ben ik met pre-pensioen. Zo snel zijn de jaren dus voorbij gevlogen. We hebben geen kinderen en zijn nog altijd heel gelukkig getrouwd. Ger werkt al jaren bij het Ministerie van Buitenlandse zaken en wacht met smart op de dag dat hij met (vervroegd) pensioen kan.

Ik had deze website niet kunnen maken zonder de hulp van Ger, die mij alles geleerd heeft wat ik van computers weet en niet eens zucht als ik weer eens een vraag heb.

Heel veel dank ben ik verschuldigd aan Henk Baas, Jan Metselaar, Douwe Harder en Joop Korf die mij vanaf het begin overspoelden met herinneringen, namen en foto's en mij (in tegenstelling tot wat ik dacht) overtuigden van het feit dat voor veel mensen Internaat Het Posthuis belangrijk geweest is. Een geheugen als een olifant hebben ze en ze zijn onvermoeibaar als het gaat om opsporen van "jongens".

En ik hoop dat jullie, met ons, goede herinneringen hebben aan mijn ouders.
Mijn moeder was een goed mens maar niet altijd even makkelijk. De laatste 20 jaar van haar leven zijn moeilijk en eenzaam geweest.
Drie jaar voor haar dood verloor ze een oog (op de foto een beetje te zien) maar ze ging daar goed mee om. De dood komt nooit gelegen maar zij stierf wel op een heel ongelukkig moment. Terwijl Ger in het ziekenhuis en op de operatietafel lag vanwege een ongeluk met zwaar lichamelijk letsel werd mijn moeder onverwacht in een ander ziekenhuis opgenomen waar ze diezelfde nacht is overleden. Gelukkig ben ik in die laatste uren wel bij haar geweest.

Maar met name mijn vader heeft Het Posthuis gemaakt tot wat het was.
Het Posthuis was zijn hart en ziel. Het heeft hem uiteindelijk, op de jonge leeftijd van 51 jaar, zijn leven gekost want het verliezen ervan brak letterlijk zijn hart.